para mis amigos que estan tan lejos :)

hoy es el primer dia que yo tengo un poquito de tiempo entonces yo puedo escribir un "chin".

Mi semana fue muy raro, muy extraño. Yo llego el miercoles a las 3 en Bruselas y a las 5 yo estaba en mi casa. Ahora mi casa parece muy chiquita, de verdad. Todavía me siento mal, yo no me siento en casa. La primera cosa que yo hice fue con mami para el supermercado. Yo queria comer el que yo queria pero que mal que ningo no estaba en la casa porque ahora tengo que cocinar de mi misma :( Despues me fui a bañar y me fui con la bicicleta y una amiga par un bar a beber. Casi mi curso entero estaba alla pero yo no disfruto tanto. No como antes y mis amigos lo vieron y me preguntaron pero yo no queria estar alla yo queria estar en La Vega. Todos mis amigos muy feliz de verme y diciendo que yo casi no cambio. A las 10 me harte y me fui par la ciudad. Mi mejor amiga estaba alla y otra vez no me gusto.

Resultado: me fui pa mi casa temprano. Yo dormi hasta las 12 y media como casi todas las dias.

El jueves fui un dia de compra y tambien un dia con mi hermano de Mexico. Su curso tenia una fiesta de sorpresa y ahora yo sé cuanto stress ustedes tenian :p A las 3 fuimos para la casa y 3 horas despues fuimos par el aeropuerto.

A las 12 yo me fui arriba y dormi 5 horas. Nunca en mi vida yo dormi tanto en una semana. Yo me bañe, busce mi bicicleta y me fui para la ciudad. El primero que yo vi, fui Lukas yo rebibio un abrazo tan fuerte que yo me senti con ustedes en una vez. Esta noche yo disfruto hasta las 3 de la manana y despues pa la casa con la bicicleta, 5 km, sola. Eso tambien es muy raro. Tanto libertad en la calle.

El domingo yo me fue con papi para la playa con el motor. Ustedes tienen que saber que su motor tiene 70 años y no corre mas rapido que 80 km/h. Otra vez yo me senti en la Republica porque todo el mundo mirandome.

Antes de ayer era el dia mas chulo! 20 gente en la casa y una parillada. A las 3 todo el mundo se fue. En la fiesta yo me puso mi uniforme, musica, fotos, todo. Yo me senti bien pero todavia pensando en La Vega.

Ahora estoy una semana en la casa y ustedes me hacen mucho falta!!!! Los abrazos de Ivan, los canciones en Ingles y los crocs rojo de Ricardo, Adiran siempre con su bb, Yamileth tambien con su bb :p, Carileidy que siempre taba vociando, Laura siempre peleando o Michelle que nunca se calle ( Michelle callaté!!!)

Tambien la guitara de Rogerio Miguel, el juego de wii de Florimel o Sofia que siempre taba estudiando o dormiendo :o

Ustedes me hacen demasiado falta. Si lo gente me preguntan si me gusta Belgica yo responde en una vez: NO!! no tengo calor, ni recibo tanto cariño.

Yo vuelvo pero tengo que ver cuando. Ahora vienen los festivales, mi hermano que se va pa Brasil, voy a recibir otro hermano y tengo que entrar la universidad el 20 de septiembre. Parece mucho tiempo pero no voy a tener mucho tiempo libre.

No te preocupes, yo voy a conectarme mucho porque no quiero perder el contacto!!

Hablamos

cuidense

los amo

besos Lien

final countdown

Vanaf morgen gaat mijn laatste Dominicaanse week in en dit zal dus ook de laatste blog worden voor jullie.

De laatste maanden heb ik niet veel geschreven door de eenvoudige reden: ik heb vakantie en de dagen zijn lang en saai maar niet alle dagen zijn zo. Als ik mij echt kapotverveel dan nemen mijn zussen of mijn mama mij ergens naartoe of ik ga gewoon op stap in de straat :D

In de laatste weken ben ik gaan shoppen en gaan shoppen om souveniers mee te brengen voor mama, papa, oma en opa en ja, Pieter, jij ook :) mijn mama is dan zo zot dat ze ook kadootjes wil kopen voor iedereen. Gelukkig mag ik nu 2 valiezen meenemen naar huis maar kzal nog veel moeten achterlaten hoor.

Donderdag had ik mijn proclamatie, kben voor de 2de keer afgestudeerd. Mijn eindtotaal was 88%, ja kweetet het kan beter moja, kan der ook nie aan doen hé :p

kheb 2 diplomas gekregen, een normaal en eentje waardak onderscheiding heb in sport.

Die dag was were lekker hectisch gelijk normaal. Naar de kapper voor men haar te laten blazen, witte bloes en gekleede broek zoeken dak nie heb :p gelukkig had sofia der. Dan mis en dan proclamatie en dan daarachter uitgaaaaaan!!! Het ambetante is wel da ter nog veel van mijn klas geen 18 zijn dus zij mogen nergens binnen... Webn dan maar int park gezeten en gebabbeld met de muziek aan.

Vrijdag addek nen dag waar dak vies rondliep. Kmoest 2 cakes bakken en chocomouse maken voor bezoek da kwam maar kwist gewoon dat da bezoek voor mij was, twas voor mijn verrassingsfeest en kwist wie da ter kwam en kwas der nie blij mee. Kliep heel den dan rond met een lang gezicht. Den dag derachter vant zelfste. De vrijdag wassek het moe van cake te bakken en dus en maar de zaterdag chocomouse gemaakt en dan naar Ivan zijn huis gegaan omdatn ziek was. Kheb dien dag wel aan iedereen gezegd, tot vanavond, ge ge komt ook é gij en twas niemand die van iets wist niemand...

Tot rond azo 7u kwamen der 2 van men klas heel geshminkt en gedaan,

-wuk doeij gider ier?

*Niets niets lien...

- en ak da nie geloof ga je zeggen da de paus wok komt zeker

* huh wadde?

- laat maar :p

een uur later zat ter 15 man in men huis en waarn we spaghetti aant eten.

Dan wast rond 10u, lien, kleed je maar om, we gaan nog naar Makarao, een club in de stad waar we altijd naartoe gaan op zaterdag om te dansen en te doen. Kwas heel blij maar om 12u zaatn we lik nog te wachten. Kwam tendn kirl, die club sluit om 2u omda ze moeten van de politie en ik wil lang uitgaan en veel dansen.

Om 12.10 zijn we dan eindelijjk vertrokken maar men vriendn die mee waarn moestn under nog omkleden dus eerst met Yamileth naar haar huis. Da duurde daar uurn, gebeld en gedaan da ze rap moest doordoen en ze zei da ze aar t-shirtje nie vond enzo. Kwamme tendn mo meer of tendn!!!!

Dan met ricardo naar zijn huis. Heel zittn zeggn in den auto datn azo kon gaan, in t-shirt en Yamileth, nee, nee, ge kunt gij nie azo gaan, ge moet tenminste een hemd aan hebben, ze gaan je nie binnen laten dus met Ricardo naar zijn huis en Yamileth zei tegen mij: lien ga mee want zonder een vrouw doet tie nie voort en duurt het nog langer dan van ik. Twas dan al 12.20 en kwou nie nog meer tijd verliezen dus ik mee naar binnen. Je moest dan eerst naart wc dan naar zen mama die zei van: Ricardo legt ne keer de lichten aan buiten aant zwembad keb ze vergeten aan te leggen. Ricardo die dan zei tegen mij: lien, komt mee, kvind da nie zo leuk int donker en met de hondn azo. Ik dus mee en der zaten een paar mensn opt terras maar kwiste lik nie wien

ik geroepen: Ricardo, wien zit er daar? Mama en papa die nog aant babbelen zijn. Mo kwas bezig met mijn gsm dus geen tijd voor te denkn. Khad wel de auto van Alex gezien en kdacht dus da Alex en Pablo en Yanio daar waren met Valerie omdat die daar veel zitten.

Kwas dan aant wandelen met men hakken en aant roepen: Ricardo doe door terwijl dak ook bezig was met men gsm. Opeens schiet het licht aan en roept er een bende van 35 man: Verrassing. Ge had mijn gezicht moeten zien :p twas echt nice :D

dan gedanst en gedaan en ons super geamuseerd. Je kunt de fotos zien op facebook. Twas echt superleuk :D

kben blij met zo'n vrienden, echt waar. Khad heel den dag zo een ambetant gevoel dat geen verrassing was, dak wist da iedereen kwam eten maar van het feestje derachter wist ik niets.

Kzal die dag nooit vergeten ... Ook mijn zussen waren heel veel aant helpen. Iedereen wist ervan, iedereen ...

ik kom binnen 8 dagen terug en binnen 9 dagen ben ik in Belgie, de tijd zal nu heeeel snel inkorten jammergenoeg. Tzal heel moeilijk zijn om iedereen nog te zien maar khoop dak er nog verschillende zie. We zien wel.

Tot snel aan de overkant

besos xx

de ellenlange blog

Na die 8 maanden ben ik nog altijd blij en voel ik mij beter dan ooit!! Soms wel met gemengde gevoelens want ik weet dat D-day binnenkort komt. Er wachten mij maar 2 maanden, 1 week en 1 dag meer. Voor sommigen veel maar voor mij heel weinig.

La ultima vez que yo escribio algo, de laatste keer dat ik iets geschreven heb was half maart dus al een heel tijdje geleden. Ik schrijf nu pas omdat ik nu op mijn gemak zit, omdat ik nu heeel veel heb om te schrijven en omdat ik weet dat ik in de komende weken niet veel tijd zal hebben om te schrijven.

We beginnen met de paasvakantie. Ik ben naar New York geweest met mijn kleine broer van 12 jaar oud. Twas super, twas de max maar twas minder dan dak verwacht had. Khad grootser verwacht, khad het mooier verwacht, khad het beter verwacht.

Natuurlijk heeft New York zijn fastfoodketens en natuurlijk heb ik dat aan den lijve ondervonden, mijn lijf heeft het ook ondervonden; van 's morgens vroeg tot 's avonds laat hamburgers, subway en andere shit eten. De eerste dagen valt da mee, maar een week aan een stuk, twas ter teveel aan. Ik snakte naar groenten en fruit.

We vertrokken op 29 maart met het vliegtuig, een maandag rond de middag. We vertrokken met stralende zon, we vertrokken welgezind, met een t-shirt en een jeans. We kwamen na 40 minuten vertraging, na een toertje boven Washington en na 4 uur vliegen aan. Twas aant gieten, twas koud, twas grijs, twas Belgie....

Van daar reden we naar de nicht van men kleine broer want daar gingen we logeren voor enkele dagen. Onderweg gestopt aan subway om iets te eten. Mijn eerste New Yorkse fastfoodmaaltijd, hoe leuk. Daarna vertrokken we naar haar huis en daar wachte er pizza van papa jones op ons. We keken nog wat tv en dan ben ik in slaap gevallen in dat toch wel kingsize bed.

De volgende dag leed ik nog steeds heel veel koude. Twas 11 graden en met mijn sjaal, 2 truien, een jas en een jeans viel het wel mee. We gingen naar een mall (vraag mij de naam nie meer maar ik weet wel dat de grootsten van New York is). We hebben daar heel den dag rondgelopen en khad geluk, twaren juist solden. Ze hadden der zelf ne h&m!!! Kon weer mijn eigen stijl kiezen en men eigen ding doen. Kwas zo blij.

In die mall aten we opnieuw subway bij gebrek aan beter en gezonder.

De woensdag was het beter weer en gingen we naar "The Empire State Building". Dit was het zotste van heeeeel New York, hiervoor wil ik wel nog eens terug gaan!!!

Dit was de beloning van 2 uur aanschuiven en 86 verdiepingen omhoog te gaan. Van dit punt zie je alles. Van de Hudson tot het vrijheidsbeeld, van ground zero, die geen ground zero meer is tot (bedenk zelf maar iets :p).

Rond 4u waren we weer beneden en was het tijd om iets te eten: Mc Donalds. Vanaf dit moment heb ik tegengesparteld om nog maar iets fastfood-achtigs te eten!!! Daarna gingen we naar Toysruz, een speelgoedwinkel, ge kunt het u nie voorstellen oe groot dat is. Om jullie een idee te geven, der staat een werkend reuzenrad binnen in de winkel en tgaat de 4 verdiepingen hoog. Na heeltn rond getsjoold te hebben met men kleine broer in die winkel zijn we terug naar huis gegaan.

Eenmaal thuis gekomen had Griselle groenten gekocht en hebben we tacos gegeten. Kwas weer blij. Kheb mij volgepropt met groenten, yoghurt en muslirepen. Mo lekker!!!!

Dan gaan slapen, nog wat NBA gekeken op de tv op men kamer en dan toch wel ingedommeld (ja ik kijk basket en ja, ik zie het graag!!)

De donderdag zijn we vroeg opgestaan om naar de bronx zoo te gaan, de grootste zoo van New York en jis echt wel mooi. We vertrokken om 9u en stopten eerst aan "white Castle" daar aten we - wat had je gedacht - hamburgers. Daarna vertrokken we richting de zoo. Persoonlijk wou ik niet gaan want de zoo is nu nie echt hetgeen wat je wil zien in New York maar de achterneefjes van Rogerio Miguel en Rogerio Miguel wilden gaan. Dus hebben Griselle en ik ons opgeofferd.

Rond 13u kwamen ze ons ophalen om richting Manhattan te gaan want we veranderden van slaapplaats. Diezelfde dag gingen we nog met Michael, een neef van men broertje door de Columbia universiteit, liepen we in de zalen waar Batman gefilmd was, liepen we langs wallstreet, ground zero, liepen we heeeeeel Manhattan af en aten we, ... junkfood...

Moe maar voldaan keerden we terug naar huis daar dan een heimwee moment gehad naar de sjampetter waarda we altijd discucieren met Barteld over de politiek maar hier hebben we dan tot middernacht gediscucieerd over God en godsdienst en het vaticaan en alle pedofilieventjes van daar.

De vrijdag was de laatste dag in Manhattan en profiteerden we er dan nog eens van om rond te wandelen. We wandelden van Central Park tot de lobby van home alone, tot alle mooie en sjieke dingen. We wandelden zelfs binnen in het sheraton hotel in New York omdat Rogerio moest plassen. Op datzelfde moment was er een persconferentie bezig over weet ik veel welke partij en zijn we op tv gekomen :p

De volgende dag, de zaterdag kwamen ze ons halen om naar een mall te gaan in New Jersey. Twas wel fijn om nog ne keer rond te wandelen en nog enkele kadootjes te kopen voor men gezin hier want ik kreeg zelfs zakgeld toen ik naar New York vertrok en hier is het de gewoonte dat je altijd voor iedereen iets meebrengt. Als kers op de taart reden we nog eens tot een punt waar je het vrijheidsbeeld vrij goed kan zien en dan keerden we terug naar huis.

We maakten onze koffers want we veranderden terug van plaats. We keerden terug naar Long Island. Van daaruit was het makkelijker om 's morgens vroeg ons vliegtuig te halen om 7u. We moesten maar om 5u vertrekken ipv 4u.

De zondag was het pasen en was ik heeeeel blij niet in de Dominicaanse Republiek te zijn want tging anders een dagje kerk worden. In New York werd het een dagje familie en gingen we eten bij familie van de familie waar ik zat. Twas wel nog leuk want het was bij mensen die duits konden, frans, spaans en engels en twas zukke soepe in men hoofd maar twas fijn!!

Daarna naar huis teruggekeerd en gewacht tot da men broertje kalmeerde want je zat vol energie en dan kon ik eindelijk mijn laatste 4 uurtjes van de vakantie slapen.

Dit was een van de hoogtepunten van de maand en een half waarover ik nog niet geschreven heb.

Het ander hoogtepunt was vorig weekend. We gingen met AFS langs de oostkust van de DR. We vaarden met een bootje door de rivieren van de DR, we vaarden met de catamaran tot aan een van de mooiste eilanden van het eiland. We vaarden met de speedboot tot een natuurlijk zwembad in de zee. 200 meter van het strand kan je nog altijd normaal staan op de grond zonder dat je moet zwemmen en daar vind je heel veel zeesterren. We hebben er enkele opgevist en fotos getrokken. We sliepen op het strand in tenten en nog zoveel meer. Twas echt fijn, twas echt leuk, twas weer een hoogtepunt.

Vandaag had ik geen school maar ik ben wel naar school gegaan, gaan opruimen van de opendeurdag, van het schoolfeest van gisteren want da was ook wel sjiek :D zaterdag en zondag en vandaag gaan helpen en doen.

Zaterdag alle ramen van 3 klassen volplakken met krantenpapier, met vuilniszakken, met karton, met vanalles om er een discoteek op klaarlichte dag van te maken. Diezelfde dag gelachen met de mensen die rond mij stonden toen dak aant bellen was met meneer Caen, Bert, Dries, Sam, Sam,... ze hebben mijn stem opgenomen om dan te vertalen in een vertaalmachine en te kijken wat dak gezegd heb :D

Na die 3 dagen merk ik terug hoe hard dak iedereen hier ga missen, hoe hard da die laaste dag, die laatste weken zullen zijn voor mijn vertrek. Na die 3 dagen heb ik een nog sterkere band met men klasgenoten, met men vrienden.

We hielpen samen de ramen beplakken, we hadden samen fun en daarna waren we samen moe en gingen we samen iets eten. We maakten samen spaghetti en aten samen voor de tv al kijkend naar de basket. Alles doen we hier samen... Ze bellen mij samen uit mijn bed om 9 uur en zitten samen te lachen met mijn stem die op niets trekt, we doen alles samen...

Ik kom snel terug, er wachten mij nog enkele maanden en die maanden zitten vol met dingen die ik nog moet en zal doen.

De terugkomst zal met zeer gemengde gevoelens zijn. Want ik heb echt zo'n goeie band met men klas, men met vrienden, met iedereen. Iedere vrijdag gaan we samen uit, doen we een bbq, eten we iets samen of hebben we gewoon fun met de nodige rum en whiskey.

Ze houden hier een feestje voor mij omdat ze vinden dat ik een vriendin ben die ze nooit zullen vergeten, omdat ze vinden dat iedereen mij kent en ik bijna iedereen ken, omdat ze vinden dat ik niet mag vertrekken.

Ik hou van hen en zij van mij...

Lien, no te vayas!!!

woooow, cuanto tiemo!!!

weer ne maand geleden dak nog iets geschreven heb... Hier gaan we weer, VAMOS

Tis lik raar, kweet lik nie wa geschreven. De laatste keer dat ik iets geschreven heb was 12 februari, ne maand geleden, vandaag 11 maart zijn we een maand verder en ga ik blij zijn dat het morgen vrijdag is en dak eindelijk nog ne keer kan slapen in de namiddag!!!

Na de promocion moest ik niets meer doen in de namiddag en kon ik slapen en slapen en slapen en slapen maar zo leuk is da nu ook niet!!! Tis wel leuk want kwas echt oververmoeid.

De vrijdagnamiddag doen we soms dingen met de klas of doe ik dingen met de klas van Florimel. Zo heb ik eens een vrijdag naar de rivier + miniwaterval gereden. Mo geestig vint, kon met de fiets rijden, de eerste keer na 6 maanden en een half want ja, kzit hier al zo lang. We reden op de weg, in het bos, door de rivier, mountainbike kirl!!! Ik samen met men zus en 5 jongens van haar klas. Kben wel ne keer serieus gekletst en kzat schoon blauw voor een hele week. Nog steeds heb ik een onderhuids balletje onder mijn huid zitten. Mja, tambeteerd niet en tdoe geen zeer :D wa wil je meer?

Oja, van blauw zijn gesproken:

februari = CARNAVAL!!!!

serieus geskift zot en geestig :D

de eerste keer dak ging wast lik nog normaal. Men 2 Belgische mede-afsers bleven slapen en fuck da was geestig!!! We zijn vertrokken rond 14u naart carnaval. Papa had voor ons allemaal vip-ticketjes verkregen opt podium vant gouvernement. Da was echt zot, alle groepen passeerden gewoon voor onze neus maar achter 2 uurn was da wel saai. Men jongste zus stond ommetekeer voort podium en ze deed teken dak moest komen dus zijn wij naar daar gegaan maar mijn oudste zus was weg dus zei ik tegen haar vriendinnen: kijk Florimel staat daar en zij zeiden: aja ok. Kzeg, kben weg en kben vertrokken maar zij hebben het nie gezegd aan Sofia dak weg was met hen. Kheb dus een toertje gedaan met men zus, haar 2 vriendinnen, ne vriend en Nina en Michelle, de 2 Belgische meisjes. Voor alle mensen die ooit naar La Vega komen op ne zondag in februari: loop nie hand in hand. Loop gat tegen gat en dien die vanachter loopt eeft echt pech!!!! Als de duivels komen kloppen ze gewoon met ne bal van kweet nie wat (kdenk kokosnoot) op uw gat!! Mo zeer vint, serieus. Als je jongens bij je hebt, dan beschermen ze je, of da denk je toch.

Khad mijn klas gevonden in al het tumult en in het carnaval lopen er gasten dak ken en als ze mij zien, ja, dan benk deraan. Der was er eentje die mij zag en kheb direct ne jongen van mijn klas vastgepakt want dan kunnen ze niet slaan op je gat. Ja verzekerst, Adrian mij helpen :p wuk aj gpeist. Zijn commentaar: Lien, ge moet da voelen!!! Lien ge zijt ier maar 1 keer, ge moet da voelen en ja, kheb het meer dan ne keer gevoeld. FACK!!! zo ging heel dien dag door tot 19u. We hebben de 2 hoofdstraten doorstaan en terug naar men zus gegaan. Daar ebbek een uitbrander gekregen dak niets gezegd had tegen haar moja. Zeeft haar de dag derachter dan verontschuldigd. Khad ook de commentaar gekregen van Nina en Michelle dak zoooooooveeeeel mensen ken hier in La Vega hahahah :D

De week derna: CARNAVAL!!!!

khad de keuze: carnaval of de walvissen zien. De walvissen is met AFS maar die heb ik eerlijk gezegd nie zo graag. Carnaval was met alle vrienden van La Vega. De keus was snel gemaakt!! CARNAVAL

we stonden weer vip maar nu bij de beste plaats van heeeeel de straat!!! De dag dervoor al naar een concert geweest en de week dervoor ook dus kdacht: beter of dadde kan niet :p

jaat verzekerst :D

ge staat allemaal kalm te babbelen, te dansen op de dominican beats van de DJ en ondertussen iets te drinken totdaj het liedje van starwars hoort en dan van huh??? En dan hoor je het liedje van Las fieras en dan ist FAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAACK, ze komen ze komen. Heel de groep gaat open in 1 keer, er wordt een boulevard gevormd en als je vanvoor staat heb je massas pech!!! Ik stond altijd vanachter. De jongens hebben mij die keer dan toch beschermd. De diablos komen binnen en slaan iedereen echt kei-hard. De laatste dag van carnaval is gekend voor de ergste. De diablos hebben hun camelbag vol met wodka en whiskey en slaan echt door. Ze hebben mij 3 keer geslaan die dag maar twas echt fijn. Weer heb ik heel de tijd mogen horen: Je hebt mooie ogen, Jij hebt mooie ogen, gaan we dansen? heel de tijd

kbent ondertussen al gewend en ondertussen nog steeds geen vriendje :D hahaha

maar da zal der waarschijnlijk nie meer van komen. Er resten mij nog een kleine 4 maanden dus da wordt moeilijk.

Sinds maandag heb ik ook een volleybalploegje gevonden. Tzijn allemaal arme mensen. Niet dat ze echt niets hebben maar ze zijn echt wel armer dan ik: denk aan broeken met gaten, versleten schoenen met gaten,...

Ze zijn dan misschien wel arm, ze accepteren mij onmiddellijk en ze zijn echt geestig!!! Ik speel eerst samen met de meisjes want met hen moet ik wedstrijden spelen en dan met de jongens tot het donker wordt want er is geen licht.

In Belgie klagen we soms over de vuile douches of het slecht plein, maar besef goed, zelfs de slechtste pleinen en lelijkste douches zijn grote luxe!!!!

Hier speel ik op beton, in de brandende zon (34°) niets van bomen, niets van schaduw, water is er ook niet en oja, we hebben 4 ballen voor 20 personen...

Maar ze kunnen het, het is misschien raar om te zeggen maar het lukt en het is leuk!!!!

Dat is ongeveer mijn maand: carnaval, vallen, de waterval, volleybal en slapen....

meer nieuws volgt de volgende maand :D

hablamos xx

de tofste dag van men jaar!!

Een vrijdagnamiddag van verveling, eindelijk tijd om jullie wat meer te vertellen over mijn leven hier.

Nu is het een week geleden dat ik gestresst bij de kapper zat, aan het wenen was omdat ik niet wou dansen, ik geen eten binnen kreeg van de zenuwen en ik nog nooit zo gelukkig was erna.

Eerst en vooral, de laatste keer dat ik jullie geschreven heb was op 10 januari. 2 dagen voor de aardbeving van Haiti. Die heb ik inderdaad sterk gevoeld het was een raar gevoel net alsof ik op zee zat.

Meer info zal ik wel geven als ik terug in belgenland ben.

18 januari: de beruchte verjaardag :)

Hoe ik mijn verjaardag gevierd heb? heel op het gemak de zondag zijn we naar de hoofdstad geweest om te winkelen en zona colonial, daar vind je veel gebouwen die colombus heeft laten zetten. Twas mooi en leuk maar heel opt gemak.

De maandag zelf ben ik naar school gegaan, zoals alle andere maandagen.

Die maandag was dan toch wel een beetje anders dan alle andere maandagen :D

Ik werd gefeliciteerd door mijn hele klas, groepsknuffel!!!!

De maandag moeten we altijd na het eerste uur het volkslied zingen samen met de school, het onze vader bidden, een weesgegroet bidden en dan luisteren naar de onderdirectrice wat ze nog te zeggen heeft. Dit klinkt saai en is het ook tot de onderdirectrice zei: Felicidades a tercero por la misa de domingo pasado y felicidades a Lien que cumpleaño hoy!!!!

Kwas wat aan het ronddraaien en de mensen aan het observeren tot ze dat zeiden. Heel de school op mij gericht en ze begonnen happy birthday in het spaans te zingen bire zot!!!!

Toen we dan allemaal terug naar de klas mochten kreeg ik 101 gelukwensen van de jongste van de school tot de oudste. Twas echt wel leuk :D

In de school is het de traditie dat je natgegoten wordt met water na het laatste uur. Het was frisjes die dag en ze zeiden dat ze het niet gingen doen maar dan was er Yamileth...

Lien, jij woont in een koud land dus jij moet daar tegen kunnen en ja, ik moest er tegen kunnen hele flessen water kreeg ik over mij gekletst... Het was deel van men verjaardag... :D

Dan naar huis eten en helpen de tafel afruimen. Mijn nicht was ook gekomen om mij geluk te wensen en ik wou helpen met de tafel af te ruimen maar mijn vader zei dat het niet moest, dat het mijn verjaardag was maar ik ruim altijd de tafel af dus waarom nu niet. Hij stond erop: Lien, zet je neer. 10 seconden later kwam het uit waarom ik de tafel niet mocht helpen afruimen.

Ze hebben een grote slagroomtaart laten maken voor mij men mijn naam erop enzo. Echt fijn!!

Daarna op het gemak neer gezeten. Cake gebakken voor men klas en dan gaan dansen want de promocion was niet meer veraf.

We hebben gedanst en gezweet en gezweet en gedanst en daarna natuurlijk de cake verorberd. Nuja, daarna... sommige jongens waren al knabbelend aan het dansen :D

Om 8.30 was ik thuis, huiswerk maken, mails checken ( ja het waren er heel veel, bedankt voor de gelukwensen) en da slapen.

Na 18 januari was het aftellen geblazen naar 5 februari de dag van het jaar.

Eerst hadden we nog de reis naar Pico Duarte met AFS wat ik helemaal zag zitten tot we op 20 januari onnozel deden op school...

Ik en Yamileth al lachend aan het lopen, arm in arm. Al lopend naar de cafetaria en dan moet je wel de trapjes en gootjes overbruggen wat wel vrij goed ging tot het laatste trapje die ik mispakte en ik mijn teen stootte, viel en op mijn buik verder gleed met yamileth op men rug. We gingen kapot van het lachen DE AFGANG van het jaar en iedereen vond het grappig. Het was grappig maar niet voor lang in het laatste uur kon ik mijn schoen niet meer aanhouden en deed ik hem nu en dan af omdat mijn teen pijn deed. Toen ik thuis kwam, gedaan had met eten en mijn schoenen eindelijk kon afdoen kon ik mijn teen niet meer bewegen, was hij paars en deed hij massaal veel pijn.

Sofia vond dat ik teveel pijn leed en voerde mij naar het ziekenhuis om fotos te laten trekken. Conclusie: teen net niet gebroken, wel sterk gekneusd. Pico Duarte van morgen: UITGESLOTEN. Promocion, dat gaan we nog zien. Dus zoals de dokter zei: pico Duarte uitgesloten en het werd een week met mijn krukken rondlopen en voet in het verband.

Na 1 week mocht het verband eraf en zag mijn teen geel en groen. Nu voel ik er niets meer van gelukkig. En gelukkig kon ik dansen na die ene week, wel met pijn maar ik kon dansen.

Na nog enkele hectische weken, na nog enkele stresserende dagen kwam 5 februari dichter en dichter, en dichter en dichter en het werd zoooo spannend.

Door het dansen en de stress was ik 2.5 kg vermagerd wat natuurlijk niet erg was voor mij maar voor de kleermaakster wel die men kleren moest aanpassen.

3 februari: "Lien, vrijdag is de grote dag, Lien, vrijdaaaaaag!!!"

het werd inderdaad spannend maar het zou zo leuk worden op facebook hadden we uitnodigingen gemaakt en er hadden al 311 mensen bevestigd

donderdag 4 februari: "Lien, MORGEN!!!"

ik werd nerveus maar het ging wel. Kriebels in de buik want voor 400 man 2 solootjes dansen en de rest van de dans helemaal vooraan was toch wel niet niets.

De kleren waren af, de schoenen hadden we ook, het podium stond er alhoewel het later niet stevig genoeg bleek en we het opnieuw moesten laten maken (1 dag voor de promocion).

vrijdag 5 februari: HECTISCH, STRESS, ...

de vrijdag gewoon naar school gaan, de laatste keer programma bekijken. Nog bedankingsteksten schrijven de videos checken en goed laten keuren en in de namiddag nog een laaste keer dansen.

We dansten van 2 tot 5 daarna moest ik naar de kapper om mijn haar te laten rechttrekken maar om 7 uur moest ik al terug in school zijn voor de mis. Om 5.30 mocht ik naar de kapper maar er zaten 7 mensen voor mij dus gebeld naar mami en gevraagd of ze mij naar een andere kapper kon voeren. Wij naar een andere kapper om 7.15 waren ze klaar met men haar maar ik stonk nog naar het zweet van te dansen dus ik vlug naar huis, mijn zak gemaakt, gedoucht em om 7 was ik in school. Kwas nog 1 van de eersten maar zo gestresseerd. Naar het schijnt kon je het niet merken en zag ik eruit als 1 van de meest kalme mensen van men klas. De mis begon om 7.15 maar niemand kon luisteren naar wat de directeur te zeggen had in de mis, iedereen zat te trillen op heen en weer te schuifelen op hun stoel. De mis was gedaan iedereen was zoooooo nerveus, de mensen begonnen binnen te komen maar mochten ons niet zien. Na de mis was ik zoooo gestresseerd dat ik begon te wenen en te wenen en ik stopte niet met wenen en iedereen was kei hard ongerust. Ik moest vooraan dansen alleen ik wist perfect de hele dans. Alleen ik moest de solo dansen. Ik heb gepraat met de choreograaf, gepraat in stukjes, tussen het snikken door dat ik het niet kon en hij de solos moest weglaten en hij zei dat dat niet kon dat de muziek klaar was en dat ik zou schitteren en dansen zoals nooit tevoren. Het ging niet ik bleef wenen en normaal heb je dan mama die zegt dat alles wel goed komt en die weet hoe je in elkaar zit en hoe ze je kan kalmeren maar mama was er niet en ik voelde mij terug heel alleen in de DR. Raar want heel de klas zat met mij in, iedereen trooste mij, de directeur de mamas, iedereen maar toch voelde ik mij alleen...

Voor de dans bidden we samen in groep nog een onze vader, misschien wel stom voor jullie maar het was leuk, het gaf mij een raar gevoel. We stonden in een kring, al biddend, WIJ KONDEN DIT!!

15 minuten voor het begin van de dans vond ik de moed om te dansen. Ik ging het kunnen, ik ging laten zien aan de hele school dat ik wel kon dansen, ik ging laten zien aan La Vega dat ik kon dansen en ja, op de tonen van Rihanna met de smile op mijn gezicht liep ik de kerk binnen iedereen trok fotos iedereen roepte en tierde om ons aan te moedigen. Tot de muziek uitviel maar dat hebben we heel goed opgelost. Het probleem was wel dat ik helemaal vooraan 3 minuten moest wachten en heel serieus moest staan. Iedereen zat met mij in, terug zo lang wachten, opnieuw gestresseerd en nerveus zijn maar toen de muziek opnieuw begon schitterde ik!!!

Tellen, 5 6 7 8... op het 3 liedje kwam mijn solo. Ik danste hem en danste hem heel goed. Mijn naam werd gescandeerd door de hele kerk iedereen riep mijn naam. Ik maakte mijn vader trots. Ik danste en danste en ik vond het leuk. De zenuwen waren ver te zoeken en we dansten samen en de hele kerk ging uit zen dak door onze dans. Solo nummer 2 kwam eraan. Die bestond eruit een gitaar te imiteren door het been van een klasgenoot vast te nemen en doen alsof zijn been de gitaar was. Iedereen vond dit het zotste deel van de dans. Hoe ik dat durfde doen voor zoveel mensen met zoveel emotie en zo mooi. Opnieuw werd er vanalles geroepen: woehoeeeeew, Lieeeeeen, We love you, Rubiaaaaaa, WEPAAAAA, ...

Na 6 minuten en 5 seconden was het over en uit. De dans was gedanst en ik was superblij. Allemaal naar achter, groepsknuffel!!!

Daarna werd er nog vanalles gedaan: een optreden van een muziekgroep, bedanking voor de directeur, bekendmaking van de naam, ...

Om 11u was alles over en gingen we feesten. Iets eten en iets drinken want iedereen viel om van de honger. We gingen samen naar het park met onze kleren aan, met de frigobox, ijs en wodka, rum, bier, ... Het was opt gemak maar o zo fijn.

Om 1u was ik terug thuis en ik was zooo blij.

De dag erna hoorde ik dat deze promocion de beste was van het jaar van alle scholen...

De dag erna logde ik mij in op facebook en waren er 25 nieuwe vriendschapsverzoeken en veel mensen die mij feliciteerden dat ik zo goed gedanst had!!!

Dit was de dag van het jaar, zo fijn en zo leuk....

Hier stopt mijn blog voor vandaag ik ga nog een stapje zetten, gaan kijken naar een andere promocion samen met de vrienden van men klas.

Mijn tijd hier begint snel in te korten binnen 4 maanden en een half ben ik terug in Belgie. Het zal zooooo hard zijn om te vertrekken. Het zal zo moeilijk zijn maar nu is het vooral nog genieten van mijn laatste maanden hier...

Perdóname

Ik moet zoveel vertellen, zoveel zeggen, zoveel uitleggen!

Hier gaan we.

Sorry, ik heb aan zoveel mensen beloofd "morgen" een blog te schrijven en die "morgen" werd iedere dag een volgende "morgen". Ja, weer een bewijs: Dominikaan worden lukt me wel.

Het te laat komen tijdens de danslessen heb ik al in me - en we spreken hier niet over 10 minuutjes, nee 40 minuten!! - Maar nu zit ook het uitstellen al in me.

Om te beginnen: de danslessen worden iedere dag langer en langer en lastiger en lastiger. We starten om 14u en eindigen om 18 of 19u. De dans wordt echt GESKIFT!!, ik dans ook een solo van weliswaar 15 seconden maar voor mij is dat ook mijn "moment of fame".

Het is echt fijn. De dansmomenten zijn de tofste momenten van de dag, de momenten waar heel wat gelachen wordt, de momenten waar we ons te pletter zweten, de momenten die gefilmd worden met mijn gsm, de momenten van love en happiness...

Niet alles momenten deze vakantie waren love en happiness. Het vrolijke kerstfeest en het spetterende nieuwjaar waren niet zo vrolijk en spetterend zoals velen onder jullie denken.

Zoals ik in men vorige blog schreef is de neef van de familie gestorven, 23 jaar. Dus kerstmis zag er bij mji als volgt uit:

Rond 15u plaatselijke tijd hebbek mij aangemeld op skype en daar zag ik iedereen, iedereen met champagne, aperitiefhapjes, mama, papa, pieter, diego,... ja, zelfs opa die zelfs nu nog iniet begrijpt hoe hij met mij kon babbelen "en da over zoveel woater".

1 Van zijn vragen was als ze mij hier genoeg eten geven. Wel eingelijk geven ze mij hier verschrikkelijk veel eten, met de 5 kilo als gevolg!

Nuja, terug naar kerstavond. Na de fijne babbel met familie Baelde & co heb ik mij gedoucht omgekleed en zijn we vertrokken naar Mocca. Daar was het de 4de mis voor Juan. Daarna reden we naar de oma en aten we varken aan't spit.

Ge kunt u nu wel voorstellen dat de sfeer da nie was en dat er nie echt gefeest werd; Bovendien had ik het kerstgevoel niet.

Stel u voor: 27°, buiten eten en kijken naar de kerstlichtjes in de bananenbomen en plastieken kerstboom. Ja, kheb al betere kerstavonden gehad. Nuja, de week erop oudejaar, slechter dan dit kon het nie meer. De 5 dagen die volgden waren dagen van opstaan, eten, tv kijken, eten, douchen, naar de mis gaan, eten en slapen.

Inderdaad; eten en slapen!

Oudejaarsavond leek een saaie bedoening te worden. Thuis, iets eten met het gezin, helemaal alleen.

Gelukkig is er altijd ne redder in nood en die was tia Margot.

Ze belde met de vraag of we geen zin hadden te komen eten bij hen. Na de talrijke familiebezoekjes zijn we uiteindelijk bij tante Margot beland waar de rest van de familie zat.

Die avond werd zoals vele dominicaanse dagen gekenmerkt als eten en drinken dat al domino spelend.

We hebben ook wat gebabbeld en Guitar Hero gespeeld. Dus ook deze avond was niet zoals verwacht maar deze familie-avond was wel tof. Ik voel mij Lien Espaillat. Ik ben een nicht, een dochter, een zus, een deel van de familie.

De rest van de vakantie ben ik al etend, dansend en brossend doorgekomen. Oja, men punten waren zeer goed, ik ben voor geen enkel vak gebuisd. Dus das ook al çava. Nog 4 maanden school te gaan en tis alweer vakantie :D

Da ist azo ongeveer. Verwacht de volgende blog maar begin februari, na de promoción, mijn verjaardag en zoveel meer.

Bye xx

feliz navidad y año nuevo

Kweet eigenlijk niet zo goed wat te schrijven. Der is zoveel gebeurd maar tegelijkertijd ook niets.

De laatste keer dat jullie iets van mij hoorden was op 6 december dan begonnen de examens. Nu 28 december zijn ze dus al een tijdje gedaan. Ik heb vakantie van 18 december tot 7 januari. Voor de mensen die mijn punten willen weten, ik krijg ze op 8 januari.

Alle examens gingen vrij goed, behalve geschiedenis, recht, economie en spaans. De rest ging wel.

De examens hier zijn totaal niet te vergelijken met de examens in België. Hier is het: verbind met het juiste antwoord, zet in de juiste volgeorde, kies het juiste woord, juist of fout (en niet verbeteren),... dus niet veel: leg uit, verklaar, geef de betekenis van of wat is?.

Het beste vanal is dan dat we met 30 in de klas zitten met 1 leerkracht en het spieken en zeuren niet weg te denken is uit het examen. Als we moeten verbinden met nummertjes tonen we het met onze vingers, als het met letters is gaat het als volgt: a = wrijven aan het voorhoofd, b = wrijven in je oog, c = wrijven aan je neus, d = wrijven aan je kin, e = je oor en f = de hals. Tis echt grappig je ziet iedereen dan opeens aan het gezicht wrijven en krabben, wat ze anders nooit doen.

Maar den besten moet nog komen. Tijdens het examens wiskune had iedereen iets van: oh nee, veel te moeilijk!! Ik was klaar in 15 minuten en blijkbaar ging de leerkracht daarna rond in de klas met mijn examen en toonde mijn antwoorden aan iedereen. Diezelfde leerkracht heeft mij zo geholpen tijdens het examen Spaans. Tis echt zot.

De examens zijn eigenlijk echt fijn, iedereen komt samen om te blokken. Kheb aan de hele klas de werkwoorden van Frans uitgelegd. Normaalgezien gingen er 3 mensen komen van mijn klas, zij hadden het gevraagd, plots stond heel de klas er! Nuja, in de studio met de pc gekoppeld aan de tv zodat we een groot scherm hadden is het dan toch gelukt.

Wiskunde heb ik ook uitgelegd en fysica ook. Kga der allichte geld voor beginnen vragen. Kdoe het wel graag, met handen en voeten iets uitleggen in het Spaans en hopen dat ze het verstaan. Soms moet ik het wel 4 keer opnieuw uitleggen. Alé, niet soms, altijd eigenlijk. De eerste keer luisteren ze nie, de 2de keer verstaan ze het nie, de 3de keer verstaan ze het tot ze zelf de oefening moeten maken en de 4de keer verstaan ze het en lukt het ook.

De keuze in ondertussen gemaakt: ik ga in het onderwijs.

Na de examens heb je ook van die parties maar geef mij toch maar die in België hoor, veel leuker.

Veel uitgaan doe ik niet. 1 Keer per maand ofzo, kga veel liever uit in België want als ik hier dan uitga, dan is het van 22 tot 1 en dat is het, ik heb een zeer strenge vader en we mogen niet lang weg, tot grote ergernis van mij en van mijn zus.

De vakantie was dus vrij saai gestart maar het ging beter worden, kerstmis en nieuwjaar waren niet meer veraf. Kerstmis vieren met de familie bij oma en op oudejaar gingen we naar een resort aan de zee. Kzag het helemaal zitten, tot zondagochtend 20 december...

Zondagochtend 7u30: "Lien opstaan", kverstond het niet, twas toch vakantie en niemand had mij iets gezegd over een uitstapje.

"Lien we gaan naar Moca, der heeft iemand een accident gehad"

ok, ik een jeans aandoen met een t-shirt en mijn sandaaltjes. Ik kom uit mijn kamer en Flori vraagt ofdak geen zwart en wit heb. "Er is iemand gestorven" Ik verander terug van kleren en kvraag daarna wie er gestorven is. Flori zegt: "Juan", onze neef.

Kwas met de slag aan de grond genageld. Da kon toch niet... Juan was zo lief, zo grappig, hij was de enigsten van de familie die kon volleyballen, die uit ging gaan met mij, die "the killers" kende,... Hij was het die 23 was, net afgestudeerd en zijn leven ging starten.

Dus om 8u waren we in Moca, de hele familie zat er verslagen bij. Kheb heel Moca zien passeren in het funerarium, Juan had heel veel vrienden. Da kan ook nie anders, hij was zo spontaan en vriendelijk.

18 grote bloemstukken zijn er gekomen en 100den mensen.

Hier doen ze alles op 1 dag: funerarium, de mis en naar het kerkhof gaan.

Om 5u was het mis en daarna naar het kerkhof, te voet van de kerk tot daar. Op het kerkhof werd Juan in het familiegraf geplaatst. daarna gingen we naar huis. Het was dan 8u.

Hier stopt het niet in de DR. Vanaf die dag is het mis, 9 dagen aan een stuk mis, mis voor Juan. Na de mis gaan we met de hele familie naar het huis waar hij woonde en eten we iets, daarna naar huis. Morgen is het de laatste mis en kvind het niet zo jammer want mijn dagen bestaan uit opstaan, douchen, eten, vervelen, eten, vervelen, naar de mis gaan, naar huis gaan en slapen.

Wat we op oudejaar doen zien we nog wel, hopelijk wordt het niet zo saai gelijk kerstmis. Dat was naar de mis gan en dan naar oma iets eten.

Op zo'n momenten mis je België: de sfeer, de sneeuw, de koude, de mama en de papa, de broers en de katten en ja, zelfs de blok ging beter geweest zijn.

Wat ik zal doen op nieuwjaar weet ik nog niet. Mijn Belgische sim-kaart zit al klaar om jullie smsjes te ontvangen.

Ik wens iedereen nog heel veel succes met de blok, de anderen nog een fijne vakantie.

Bye bye, God zegenen en beware junder!!

Besos y abrazos

Lien